Pijn de Ruimte Geven; een Brief aan mijn Geliefden

with Geen reacties

Tijdens mijn ziekteperiode durfde ik mijn verdriet niet te delen. Ik was te bang om met mijn verdriet de mensen die dichtbij me staan pijn te doen. Hun hart te breken. Hen verdrietig te maken, omdat ze zagen dat ik verdriet had.

Ik denk dat het voortkomt uit mijn eigen angst. Dat als ik mijn eigen hartzeer echt toeliet, en daar bovenop het hartzeer van de mensen die dicht bij me staan zou zien, ik gek zou worden van verdriet.

Pijn diep weggestopt

Er zit zó veel pijn in me weggestopt. Pijn van afwijzing door anderen om wie ik was als kind, dromerig – emotioneel gevoelig – introvert – rustig – kalm – blij – puur in contact met mezelf – vrij. Pijn van het uiteindelijk afwijzen van dit deel in mezelf. Het deel wat me juist sane houdt als dingen overweldigend of chaotisch worden. Pijn van jaren achtereen op forcerende wilskracht, met controle en perfectionisme (over)leven. En pijn van het overlijden van mensen en dieren, tegenwoordig elk jaar wel een aantal.

Dus bang. Ik was in 2015 bang, dat met een eerste traan, een eerste uiting van de pijn die mijn lichaam nu uitschreeuwde, al dat verdriet ook mee zou komen.

Ruimte om te voelen

Maar weet je wat? De afstand die ik besloot te nemen tot het echt voelen van deze pijn was het meest pijnlijk. Niet alleen heb ik mezelf daarmee tekort gedaan. Ik heb de mensen die dichtbij me staan, die met hun armen en vooral ook hun hart wijd open stonden, die klaar stonden om te delen in mijn pijn, afgewezen. En waarom? Mijn hart zegt omdat ik bang was om hen te verliezen. Omdat ik geloofde dat wanneer ik liet zien hoeveel pijn ik had, ik er om afgewezen zou worden. Net zoals de leraressen die mij afwezen als kind, als ik echt volledig mijn (over)gevoelige zelf was. Onbewust speelde zich in mij af: “Er is toen geen ruimte geweest voor vrije expressie, dús waarom zou ik daar nu wel de ruimte voor krijgen? Die afwijzing wil ik nooit meer voelen!”

Ik kies voor uiten

Het is nu tijd is voor nieuwe keuzes, tijd is om weer vrij te zijn. Ik ben benieuwd, want als ik het zo op schrijf vind ik het vooral ongeloofwaardig. “Hoe dan, met wilskracht, zoals je de afgelopen 15 jaar hebt gedaan?” voel ik in me opkomen. “Nee”, denk ik ook. “Simpelweg door gewoon mezelf de ruimte te gunnen.” Als ik moe ben, of verdrietig, dan mag dat gedeeld worden. Dan mag dat er zijn. En als de ander daar moeite mee heeft, dan is dat zijn probleem.

You do you

Maar wat ik het allerliefste nog wil delen. Aan iedereen die voor me klaar stond, me de ruimte heeft gegeven om mezelf te uiten, mezelf te zijn.. Dankjewel. Ook al durfde ik zelf niet, je hebt wel laten zien wat er mogelijk was. Hoe vrij ik eigenlijk mag zijn. Vrij om te delen wat ik te delen heb, ook al is dat soms te pijnlijk voor me. Ik houd van je. Omdat je gelooft in een versie van mij die ik zelf nog niet altijd durf te zien.

Dus. You do you & I’ll be me. En laten we elkaar vooral de ruimte blijven geven om heel dicht bij onszelf te staan, onszelf te uiten wanneer dat nodig voelt. Ook al durven we dat soms nog niet.

Reacties

Voer hier je reactie in

Geïnspireerd? Deel dit artikel met vrienden!
Share on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someone

Leave a Reply