Ik durf helemaal niet te schrijven… maar doe het wel!

with Geen reacties

Onzekerheid

Hoe vaak ik wel niet naar een leeg A4tje zit te staren.. Of gewoon helemaal niet begin. Ondanks dat ik áltijd inspiratie heb en wel over honderd onderwerpen wat te delen heb.

Ik durf helemaal niet! En lang, heel lang, nog steeds eigenlijk, saboteer ik mezelf op elke mogelijke manier om te starten met schrijven. Of beter gezegd, door te gaan.

Waarom dan?

Weet je, ik had werkelijk geen idee waarom. Is dat niet juist waar het ego zich graag mee bezig houdt? Je beschermen voor de ‘enge, gevaarlijke’ waarheid die verstopt zit achter onverklaarbaar gedrag?. En blijkwaar is het schrijven voor mij super gevaarlijk. Delen wat er in het diepst van mijn hart verborgen ligt. Anders zou ik mezelf immers niet saboteren.

Nieuwe stappen zetten

In november ben ik met een re-integratiecoach gestart met mijn ‘Werkfit traject’. Deze coach stoomt me in een periode van zes maanden geestelijk en emotioneel klaar zodat ik een functie kan vinden en doen die echt bij MIJ past. Dit pakken we heel geleidelijk aan, zonder uitgewerkt plan. Elke afspraak doe ik weer nieuwe inzichten op. Ik merk dat ik na een aantal keer al een grote groei doormaak.

Even tussen jou een mij. Ik durf tegenwoordig vrijwel overal volledig mijzelf te zijn, behálve in een werksituatie. Op werk krijg ik altijd het gevoel dat ik mezelf moet bewijzen. En als kat die rare sprongen maakt in het nauw. Wanneer een leidinggevende – voor mijn gevoel vaak na een veel te korte inwerkperiode – me aansprak op de moeite die ik had met het werk. En vroeg waarom het me niet goed af ging, viel mijn wereld in duigen. De stress was dán al te hoog. Zo’n confrontatie zorgde er dan voor dat ik met een brok in mijn keel stotterend, soms zelfs huilend uitleg probeerde te geven. Waarom ik eigenlijk zó reageerde was voor mij een compleet raadsel. Ja, enerzijds mijn chronische vermoeidheid, maar er was meer aan de hand dan dat!

Emoties uiten

Starten met deze re-integratiecoach was op z’n zacht gezegd dan ook spannend. Het liefst wil ik dat zij mij alle antwoorden kan geven. Je snapt dat een goede coach dat niet doet. Meteen de eerste afspraak vroeg ze iets, ik weet niet eens meer wat, maar die brok in mijn keel kwam. Voor ik het wist zat ik al te huilen van frustratie.

De coach reageerde door me zonder oordeel gewoon te laten zijn. Ze vroeg me diep adem te halen.  “Leg me uit wat je nu écht dwars zit.” Stotterend vertelde ik haar over dat gevoel van geconfronteerd worden. En dat ik dan het voor mij altijd voelt alsof ik mezelf moet bewijzen. Mijn coach reageerde hier op met het voorstel. Zodra het gevoel opkomt, mag ik het meteen aangeven. Zo creëert ze voor mij ruimte creëert om mezelf te uiten. En daarmee om nieuw gedrag aan te leren.

Oude patronen

Wat heeft dit te maken met het schrijven?

Eerst helemaal niks. Pas toen ik in mijn verleden ging duiken vond ik een patroon.

Als kind nam ik in het dagelijks leven veel informatie op uit de wereld om me heen. Om de informatie te verwerken, keek ik op school vaak in gedachten verzonken naar buiten. Op de basisschool heb ik leraressen gehad die hier slecht mee omgingen. Ze probeerden me te ‘betrappen’ op niet opletten, wat hen niet lukte. Ik bleef wel degelijk informatie op nemen. Alleen had ik meer tijd nodig om het echt te verwerken. Met zowel wiskunde als taal had ik daardoor veel moeite. Gevolg was dat ik door de leraressen erg onderschat werd, waardoor ik als ik in de les praatte met klasgenoten of dromerig naar buiten keek ik op mijn donder kreeg, omdat ik immers ‘niet oplette’.

Op de middelbare school heb ik mijn gedrag hierop aangepast. Met samenvattingen kon ik thuis sneller informatie te verwerken en in de klas deed ik altijd actief mee met de les. Ook liet ik ze onbewust “verdorie wel zien dat ik niet dom was!”. Ik heb een flinke dosis doorzettingsvermogen (lees: streberigheid) ontwikkeld. Dat is op zijn zacht gezegd op de lange termijn nogal vermoeiend.

Ook heb ik ontdekt dat ik sindsdien mezelf automatisch vastzet zodra ik – naar mijn gevoel – onbegrip in iemands gezicht aflees. Een blik die mij doet denken aan de ‘boze’ blik van die leraressen. Mijn buik wordt hard, ik krijg een brok in mijn keel en ik voel veel frustratie en verdriet. Schrijven, en dan vooral het publiceren, brengt voor mij het gevoel mee dat ik elk moment zo’n blik ‘vol onbegrip’ tegen kan komen. Voor mij levert dit op gevoelsniveau zo’n bedreiging op dat ik amper publiceer wat ik heb geschreven. En vaker nog niet eens toegang krijg tot mijn gevoel óm iets te gaan schrijven. Nu kan ik nog zoveel wilskracht hebben. Zonder gevoelscontact zal er geen woord op papier komen.

Kwetsbaarheid tonen

Op dit moment ben ik dit oude gedrag langzaam aan het doorbreken door te bewijzen aan mezelf dat het tegenovergestelde gedrag veilig is. Als ik de frustratie in mijn keel voel, haal ik eerst diep adem. Ik geef mezelf vervolgens de ruimte om het onder woorden te brengen wat me dwars zit. Gezien ik mijn coach regelmatig zie en ik elke afspraak wel een keer getriggerd wordt heb ik hier voldoende gelegenheid voor! ;-)

Wat ik hoop, maar nu ook al merk, is dat deze gedragsverandering me de emotioneel de ruimte geeft om mijn kwetsbaarheid te tonen. Ik heb nu al meer behoefte om te gaan schrijven!

 

Herken je jezelf hierin? Hoe heeft een negatieve ervaring uit je verleden jouw gedrag in het nu beïnvloed?

 

Reacties

Voer hier je reactie in

Geïnspireerd? Deel dit artikel met vrienden!
Share on Facebook1Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someone

Leave a Reply