Wat als je oude identiteit niet meer bij je past?

with Geen reacties

Op mijn vorige blog kreeg ik een aantal mooie en ontroerende reacties. Herkenning, soortgelijke ervaringen, maar ook vragen over hoe je hier definitief overheen stapt. Nu moet ik zeggen, ik zit op dit moment midden in dit proces, maar ik denk dat het een goed idee is om je meer informatie te geven over dit proces. Waarschijnlijk zal dit een serie worden, waar ik je door de stappan heen neem. Ik begin bij de eerste stap.

Een van de grotere, en vaak enorm verwarrende stappen binnen bewustwording is wanneer je voelt dat je oude identiteit niet meer bij je past. Enerzijds ervaar je de persoon die je was. Anderzijds ervaar je de persoon die je diep van binnen bent. Je voelt dat dat is hoe je verder wil gaan.

Van (bijna) burn-out naar bewustwording

Het begint meestal op een van de volgende manieren, of een combinatie van beide.

  1. Je wordt plots ernstig ziek, krijgt een burn-out of raakt op een andere manier ‘uit de running’. Na de boosheid, de frustratie en het verdriet – die overigens nog vaak terug zullen keren – besef je dat de manier waarop je geleefd hebt niet meer werkt. Zo wil je niet meer leven! Je gaat op onderzoek uit. Stelt vragen als: wie ben ik? wat wil ik? wat heb ik hier op aarde te brengen en te halen? Je hervindt stukje bij beetje wie je diep van binnen bent. Daarmee doorzie je ook welke negatieve ervaringen uit je jeugd ervoor hebben gezorgd dat je bent af gaan wijken van wie je werkelijk bent. Je begrijpt het, je doorvoelt en erkent de pijn van die ervaringen.
  2. Of Het begint heel geleidelijk. Je hebt steeds vaker de behoefte om alleen te zijn. Geen achtergrondgeluid van tv en radio. Geen drukke verjaardagen en hard pratende mensen om je heen. Gewoon RUST. Je gaat de natuur in of je hoort of leest iets over bewustwording of spiritualiteit. De behoefte neemt actievere vormen aan. Je neemt een yoga, mindfulness- en/of meditatieles, gaat je actief verdiepen in psychologie, bewustwording, of spiritualiteit of misschien neem je wel een coach of psycholoog in handen. Hoe dan ook, je wil verandering in je leven. Gaandeweg krijg je steeds helderder in beeld wie je wil zijn, wat je wil doen en hoe je dat wil doen.

Het kan ook dat je een combinatie van beide, nu of in het verleden, hebt ervaren. Je voelt dat het tijd is voor nieuwe stappen. Je bent er aan toe om te kiezen voor ‘de nieuwe jij’! En dan.. dan ervaar je dat die oude identiteit toch steeds weer om de hoek komt kijken. Als een bang of boos kind dat je steeds maar aan de mouw short dat wat jij wil gaan doen veel te eng of gevaarlijk is. “Blijf nou in die comfortzone,” fluistert het je toe. En daarmee val je weer terug in die oude, veilige, identiteit.. Tot iets je weer wakker schudt en je je beste been weer voor zet. Op goede, nieuwe voet vooruit. En dan… dan val je weer terug….

Ik word gek?!

Het proces van loslaten van je oude zelf kan heel verwarrend en frustrerend zijn. Het kan letterlijk voelen alsof je je je tussen twee werelden bevindt. Je hoofd probeert twee (of meer) realiteiten tegelijk te verwerken (*1). Je berijpt waarschijnlijk wel dat dit heel lastig kan zijn voor de hersenen. Er kan dissociatie ontstaan, wat gepaard gaat met het gevoel alsof niets echt is. Het kan voelen alsof:

  • de wereld om je heen vreemd en ‘nep’ is;
  • je in een waas zit, waarbij je wat je meemaakt niet goed opslaat;
  • je gedachten en emoties niet van jezelf zijn;
  • de tijd lijkt sneller of langzamer gaat.

Ook kan het ernstiger vormen aannemen. Anxiety, hyperventilatie, angstaanvallen, niet meer de straat op durven… Bovenal voelt het gevoel alsof niemand begrijpt wat je op dit moment allemaal ervaart. Het kan voelen alsof je je verstand verliest, misschien wel gek wordt!

En het ergste, je kunt niet meer terug!

Waarom kan ik niet gewoon loslaten en opnieuw beginnen?

Je voelt dat een oude mening, gedraging of overtuiging niet meer bij je past. Je maakt het besluit om op een liefdevolle manier stapjes te gaan nemen naar een nieuwe werkelijkheid.

Je hersenen doen er echter alles aan om je in de comfortzone te houden. Dit komt omdat stapjes buiten je comfortzone oude herinneringen wakker maken. Dit gebeurt bewust of onbewust, maar uit je comfortzone stappen maakt hoe dan ook stress, angst, verdriet of soortgelijke emoties los (*2).

Dit gebeurt in de amygdala, het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor overleven: vechten, vluchten of bevriezen. Wat de amygdala letterlijk doet is informatie die via je zintuigen binnenkomt koppelen aan emoties. Bij nieuwe situaties wordt door de hersenen oude informatie aangehaald: de hersenen bepalen aan de hand van oude ervaringen welke emotie en reactie toepasselijk is voor de nieuwe situatie (*3).Het is de reden dat je:

  • boos wordt als iemand kapot maakt wat van jou is;
  • zenuwachtig moet als je iets nieuws (maar leuks) gaat ondernemen;
  • angst voelt als per ongeluk een fotomap verwijdert van je computer.

Wat gebeurt er als ik toch kies om zulk gedrag los te laten?

Bij iedere nieuwe situatie bepaalt de amygdala voor jou welke emotionele reactie het meest zinvol is.

Jij bent je waarschijnlijk wel bewust als deze emotionele reactie ontstaat. Je voelt het in je lichaam en je ervaart bewust de gedachten die daar aan gekoppeld zijn. Je maakt op dat moment soms al eens de keus om eens diep adem te halen, liefdevol naar die gedachte te zijn, maar toch een andere keus te maken. Je stapt daarbij buiten de gebaande wegen. Je gaat op dat moment bewust nieuwe situaties aan. Hierdoor gaat je overlevingsinstinct (amygdala) in overdrive!

Als het moeilijk is om dit voor te stellen, zie je amygdala dan als je kleine zelf. Jij, 5 jaar oud, die je liefdevol probeert te beschermen: “Weet je nog, toen die meisjes in de klas je uitlachten tijdens je spreekbeurt toen je je versprak?. Weet je zeker dat je die werkpresentatie nu wel wil doen?” Angst doemt meteen op. Maak je liefdevol de keus om dan voor je eigen groei te gaan en doe je die werkpresentatie toch, dan word het kind in jezelf nog angstiger en misschien een beetje gefrustreerd. “Ik zei je toch, het gaat echt fout hoor straks! Dit gaat zó beschamend worden!” Op de dag van de werkpresentatie voel je het kind in je bijna schreeuwen, je maag draait om. “Toe nou, dit is écht eng. Kom, laten we afbellen, lekker thuis blijven. Dat wil je toch wel, dat is toch fijner dan de confrontatie aangaan?”

Zoals je wellicht begrijpt is in één keer loslaten vrijwel onmogelijk. Als je bewust stappen neenmt om patronen definitief los te laten, zul je merken merken dat deze emotionele en gedachtereacties steeds vaker de kop op steken. Dat is dus helaas niet meer dan logisch. De symptomen van die ik eerder noemde onder “Ik word gek?!” zijn dus ook niet meer dan vreemd.

Hoe laat ik mijn oude zelf los zonder verwarring en frustratie?

Wist je dat het loslaten van oude patronen vergelijkbaar is met een rouwproces? Beschouw het ook als dusdanig: geef jezelf alle tijd die je voelt nodig te hebben.

Het kind in onszelf ons wil ons behoeden van pijn en verdriet die we in het verleden hebben ervaren. Maar soms is het gewoon niet meer nodig om behoed te worden, soms is het gevaar er niet meer.

Op dit moment ben ik oud gedrag langzaam aan het doorbreken door te bewijzen aan mezelf dat het tegenovergestelde gedrag veilig is. Als ik een pijnlijke emotie voel, haal ik eerst diep adem. Ik geef mezelf vervolgens de ruimte  om onder woorden te brengen wat ik ervaar. Soms is dat in persoon aan een ander, steeds vaker is het ook op papier. Wat ik hoop, maar nu ook al merk, is dat dit me de ruimte geeft om mijn kwetsbaarheid te tonen. En dat is iets wat ik de afgelopen 15 jaar niet kon en onbewust ook absoluut niet durfde. Door het te beschouwen als een rouwproces, dus een geleidelijk proces, gun ik het mezelf ook als het een tijdje weer slecht gaat. Ups en downs zijn ok, verdriet is ok, angst is ok, boosheid is ok. Door het stapje voor stapje aan te pakken, zie ik als ik terugkijk welke enorme sprong ik in een jaar al heb kunnen maken. Puur dankzij geduld en liefde.

Kun je het over je hart verkrijgen om dat beschermende kind in jezelf zomaar op straat te zetten? “Doei, ik heb je niet meer nodig!”. Begrijp je dat het pijn doet om dat los te laten? Er zit een proces van vergeven van wat er is gebeurd, jezelf bedanken voor wat het oude gedrag je ook heeft gebracht en het liefdevol loslaten. En tja, dat proces kan en mag zeker voelen en even lang duren als rouwen. Dag oude jij, hallo nieuwe jij!

 

Wat ben jij op dit moment aan de loslaten? Hoe ervaar je dit proces?

 

 

*1. Binnen de spiritualiteit heeft dit proces meerdere namen. Wellicht dat je ze wel eens gehoord hebt: Spiritueel ontwaken, Kundalini awakening, ascentiesymptomen, of zelfs een stapje verder, ego death. Hoewel ik ervaren heb dat spiritualiteit veel steun biedt in tijden van onzekerheid, geloof ik ook dat het helpt om meer te begrijpen over de psychologie erachter. Ik geloof dat het veel inzicht oplevert om delen van waarheden te integreren, zodat het voor jezelf een logisch geheel wordt.

*2. vind je dit proces interessant en wil je er meer over weten: de reactie heet Pavlov reactie.

*3. mocht je meer willen weten over wat de hersenen doen en hoe dit systeem werkt, dan kun je op deze website meer lezen: http://www.antipsychopaat.simpsite.nl/Psychopathisering

Reacties

Voer hier je reactie in

Geïnspireerd? Deel dit artikel met vrienden!
Share on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someone

Leave a Reply