Emoties écht uiten: hoe jij stiekem wegloopt voor je gevoelens

with Geen reacties

“Let eens op je taalgebruik, je gebruikt steeds het woord ‘je’, terwijl je ‘ik’ bedoelt.

Deze opmerking zette me in 2008 op een pad naar bewustwording, naar leren luisteren naar mezelf. Wat zorgde ervoor dat ik afstand nam van mijn situatie? Niet lang na die opmerking, viel het me overal op. Toen een wielrenner op tv terugblikte op een lange, zware rit, zei hij: “Aan het begin van de rit voelde ik me topfit, maar je wordt zeker wel vermoeid na zo’n zware, warme dag.” Hoe komt het dat mensen ‘je’ zeggen terwijl ze ‘ik’ bedoelen?

Het verleden speelt door in het nu

De wielrenner, zoals zoveel van ons, heeft na een zware dag geen energie meer om zijn gevoelens onder ogen te komen. Hij plaatst onbewust de situatie buiten zichzelf. Dit is terug te herkennen in het gebruik van “je”. Maar wat als we op het moment zelf en/of na dat moment geen gelegenheid meer nemen om die negatief geladen ervaring emotioneel te verwerken? Wat doet dat (op de lange termijn) met onze persoonlijkheid?

Als kind is het volkomen normaal om bij een tijdelijke overprikkeling, of dat nu een val is of een teleurstelling, even te huilen of heel boos te zijn. Dat wordt toegelaten, beter zelfs, het wordt als volkomen normaal beschouwd. Wanneer we volwassenheid bereiken is dat echter voorbij. Er wordt geacht dat wanneer we gekwetst worden of er iets vervelends gebeurt, we daar mee om kunnen gaan. Even stoom afblazen wordt geaccepteerd, maar huilen om de situatie op het moment zelf? Nee hoor, dat kan echt niet! Je bent toch geen kind meer?

Of het nu daardoor kwam, of door iets te veel negatieve ervaringen; een tijd lang ben ik steeds maar weggelopen voor mijn gevoelens. Pijn en verdriet, daar wilde ik niets mee te maken hebben. Wat er dan ontstaat is dat het hoofd emotioneel afstand neemt van een emotionele situatie door er in de tweede persoon over te praten. Geen ‘Ik’, maar ‘je’. Dit noem je een beschermingsmechanisme. Na dit jaren gedaan te hebben kon ik op den duur niet eens meer zomaar bij mijn emoties. Zelf blijdschap leek ik niet meer te kennen. Dit kon niet langer zo!

Als je jezelf hierin herkent, duidt het er misschien op dat je in het verleden niet altijd de ruimte hebt gekregen of genomen om je kwetsbaar op te stellen en je emoties te uiten.

Kun jij je een situatie herinneren waar je overdreven boos of verdrietig werd, maar achteraf eigenlijk niet snapt waarom je zó heftig reageerde?
Dat kwam omdat een negatieve emotie uit het verleden een weg vond om naar boven te komen. Op het moment dat je een situatie uit het nu een oude herinnering in de onderbewustzijn aanraakt, kan het dus zijn dat je – zonder dat je weet waarom – overdreven gepikeerd of gekwetst reageert. Er ontstaat een strijd, onze eigen strijd, tegen overgave voor dat wat is en dat wat zich telkens weer aandient: groei. Tegen veranderingen en nieuwe inzichten. Want dat is het enige einddoel van emoties, dat een situatie echt doorvoeld en erkent wordt.

Emoties uiten

Het ligt in de menselijke aard om alles wat onprettig voelt te willen vermijden en emoties te onderdrukken. Pijnlijke ervaringen zijn krachtig. Als je de ruimte niet neemt of krijgt om de emoties die erbij ontstaan te uiten kunnen onprettige denkpatronen en emoties zich gaan verankeren in je systeem. Deze gedachten kleuren de manier waarop je je dagelijks leven ervaart.

Ik ben op dit moment nog aan het leren om mijn emoties niet weg te stoppen. Verdriet en pijn mag er zijn. Er geen oordeel aan te geven en het alleen maar observeren, door me heen laten gaan… een diepe zucht. Wat lucht dat op!

Hoe ga jij om met emoties?
Laat jij ze helemaal gaan, onderdruk je ze voor een ander tijdstip, of ervaar je maar weinig emoties?

Reacties

Voer hier je reactie in

Geïnspireerd? Deel dit artikel met vrienden!
Share on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someone

Leave a Reply