Gedachten: hoe ik me bewust werd van hun invloed

with Geen reacties

bewust van gedachten

Het was 2008. Ik woonde sinds een jaar op mezelf voor mijn studie, 100 km van mijn ouderlijk huis. Een herfstige namiddagzon scheen tussen de bijna lege boomtakken. In gedachten weggezonken staarde ik naar de schittering van de zon op het natte wegdek. Na een paar minuten stond de bus op de plaats van de schittering. Mijn ogen hadden een seconde nodig om opnieuw te focussen. De 205. Niet de bus die ik wilde hebben, maar ik had geen zin om naar het station te lopen. Ik deed het er maar mee. In een geautomatiseerde beweging haalde ik mijn buskaart langs het apparaat. Ik plofte neer op mijn standaardplek. Mijn gedachten en het voor me uit staren zette zich automatisch voort; gesprekken van de dag passeren de revue, in welke lesstof ik me nog moest verdiepen, wat ik die avond zou gaan eten en…

“Meisje, wat kijk je serieus. Het is prachtig weer buiten, geniet er eens van.” We stonden net stil voor een stoplicht.  Alsof wakker gemaakt uit een diepe winterslaap keek ik op. Een bijna idyllisch beeld onttrok zich, van de zon die door net opgetrokken mist over het weiland scheen. Als een choreografische dans cirkelden de herfstbladeren over het weiland. Kraaien, grazende koeien en zelfs een roodborstje op het hek voor me maakten deze Hallmark kaart compleet.

Met een glimlach keek ik naar de oudere vrouw voor me. Ze had gelijk. Wat zat ik me nu druk te maken over wat is gebeurt en nog gaat komen. NU is toch evenzeer belangrijk? Maar, zoals ik toen nog was, vertroebelde het idyllische beeld weer snel als sneeuw voor de zon. Ik zakte weer weg in gedachten.

Maar.. huh?
Ik ervaarde iets….
Iets wat ik niet eerder had bedacht of ervaren.
“Als ik denk, wie is het dan in mij die de gedachten die ik denk ervaart?”

Mijn gedachten en ik

Daar zat ik dan in de bus. Een soort Eureka! moment, of AHA, hoe je het ook wil noemen.
Ik was als een soort toeschouwer bewust geworden van mijn gedachten. En nu?

Er ontvouwde zich een soort schouwspel. In mijn hoofd speelde iets af wat te vergelijken is met het kijken naar debat. Beide partijen hebben sterke argumenten waarom hun standpunt tegenover een bepaalde kwestie correct zus. Maar eigenlijk, elk standpunt blijft hún kijk op een en dezelfde realiteit. Een aantal overeenkomsten zullen ze vast wel hebben, maar het volledig met elkaar eens zijn zal toch nooit gebeuren. Hun kijk op dat standpunt wordt immers gevormd door hun eigen referentiekader.

Teruggebracht naar hoe dat zich in mijn hoofd voordeed:

  • Wie is de persoon die gedachten (afkeurend of goedkeurend) aan het observeren is?
  • En van wie komen de (positieve of negatieve) gedachten geobserveerd worden?

En het grote debat: wie is de echte ik?

Nu weet ik niet of jij je ooit dit soort dingen hebt afgevraagd. Maar dat is zacht gezegd een behoorlijke mindfuck. Maar gezien ik in al die busritjes toch niet heel veel interessants te doen had werd dat mijn dagelijkse bezigheid.

Ik werd detective. Mijn gedachten zou ik elk individueel onder de loep nemen om te observeren waar ze vandaan kwamen. Wat de oorsprong was. Zonder oordeel.

Observeren van gedachten zonder oordeel?!

Wie van ons heeft tijdens een met meditatie niet dat zijn gedachten bijna op hol slaan. Je sluit je ogen, haalt diep adem, neemt de intentie om te focussen op de ademh… oh, daar komt de stroom van gedachtes al.. ademhaling, ja daar was ik op aan het focussen.. wat gaan we vanavond eigenlijk eten? En waarom keek die vrouw tegenover me zo afkeurend naar me? Waarom ben ik hier überhaupt aan begonnen?.. Ademhalinnngg..
Afijn, je kent het wel..

Het bleek niet zo’n gemakkelijke taak als ik me had voorgenomen. Maar mijn vastberadenheid om dit mysterie te doorgronden – hoor je de detective in me? – bleek de ultieme bezigheidstherapie in momenten van verveling.

“En zo geschiedde!” – Tja, ik weet even geen mooiere slogan.

Mijn eigen gedrag veranderen

Hoeveel van ons worden in bepaalde situaties niet geheel onbewust boos? We reageren het af en zijn het daarmee maar kwijt. Of we reageren niet af en blijven er gefrustreerd bovenop zitten. Dus. wat als we op het moment dat de boosheid opkomt besluit te onderzoeken wáár die boosheid in onszelf vandaan komt. Welke oude herinnering wordt hier wakker geschud? En uiteraard, als een ander je irriteert is het soms een goed idee om ook eens het gesprek aan te gaan. Praat dingen uit. Durf je kwestbaarheid te tonen en geef aan hoe de persoon je laat voelen en waardoor dat komt. Het zal je wellicht nog verbazen hoe onbewust de ander was toen hij jou triggerde.

Deze gewaarwording heeft over de afgelopen 9 jaar veel verandering teweeggebracht. Ik ben me veel bewuster van oud gedrag. Ik voel emoties en negatieve gedachten wel opkomen, maar ik zit er tussen. Zo kan ik beoordelen of mijn gevoel of gedachte voor een goede reden is. Of juist niet.

Ik sta vaak stil bij hoe ik zelf denk en hoe een ander misschien denkt over een situatie. En als ik het me niet voor kan stellen hoe een ander ergens over denkt, dan vraag ik het gewoon. Het is verbazingwekkend hoeveel irritatie, frustratie, boosheid en verdriet hier mee vermeden kan worden. Zowel voor mezelf als voor een ander. Bovenal is het de eerste motivatie geweest om deze blog te starten. Meer motivaties? Daar binnenkort meer over!

Meer lezen?

Reacties

Voer hier je reactie in

Geïnspireerd? Deel dit artikel met vrienden!
Share on Facebook14Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on LinkedIn0Email this to someone

Leave a Reply